अमन्दानन्देनामरवरगृहे वासनिरतां नरं गायन्तं या भुवि भवभयात्त्रायत इह । सुरेशैः सम्पूज्यां मुनिगणनुतां तां सुखकरीं नमामो गायत्रीं निखिलमनुजाघौघशमनीम् ॥ 1 ॥ अवामा सम्युक्तं सकलमनुजैर्जाप्यमभिती ह्यपायात्पायाद्भूरथ भुवि भुवः स्वः पदमिति । पदं तन्मे पादाववतु सवितुश्चैव जघने वरेण्यं श्रोणिं मे सततमवतान्नाभिमपि च ॥ 2 ॥ पदं भर्गो देवस्य मम हृदयं धीमहि तथा गलं पायान्नित्यं धिय इह पदं चैव रसनाम् । तथा नेत्रे योऽव्यादलकमवतान्नः पदमिति शिरोदेशं पायान्मम तु परितश्चान्तिमपदम् ॥ 3 ॥ अये दिव्ये देवि त्रिदशनिवहैर्वन्दितपदे न शेकुस्त्वां स्तोतुं भगवति महान्तोऽपि मुनयः । कथङ्कारं तर्हिस्तुतिततिरियं मे शुभतरा तथा पूर्णा भूयात् त्रुटिपरियुता भावरहिता ॥ 4 ॥ भजन्तं निर्व्याजं तव सुखदमन्त्रं विजयिनं जनं यावज्जीवं जपति जननि त्वं सुखयसि । न वा कामं काचित् कलुषकणिकाऽपि स्पृशति तं संसारं संसारं सरति सहसा तस्य सततम् ॥ 5 ॥ दधानां ह्याधानं सितकुवलयास्फालनरुचां स्वयं विभ्राजन्तीं त्रिभुवनजनाह्लादनकरीम् । अलं चालं चालं मम चकितचित्तं सुचपलं चलच्चन्द्रास्ये त्वद्वदनरुचमाचामय चिरम् ॥ 6 ॥ ललामे भाले ते बहुतर विशालेऽति विमले कला चञ्चच्चान्द्री रुचिरतिलकावेन्दुकलया । नितान्तं गोमाया निविड तमसो नाश व्यसना तमो मे गाढं हि हृदयसदनस्थं ग्लपयतु ॥ 7 ॥ अये मातः किं ते चरण शरणं संश्रयवतां जनानामन्तस्थो वृजिन हुतभुक् प्रज्वलति यः । तदस्याशु सम्यक् प्रशमनहितायैव विधृतं करे पात्रं पुण्यं सलिलभरितं काष्ठरचितम् ॥ 8 ॥ अथाहोस्विन्मातः सरिदधिपतेः सारमखिलं सुधारूपं कूपं लघुतरमनूपं कलयति । स्वभक्तेभ्यो नित्यं वितरसि जनोद्धारिणि शुभे विहीने दीनेऽस्मिन् मय्यपि सकरुणां कुरु कृपाम् ॥ 9 ॥ सदैव त्वत्पाणौ विधृतमरविन्दं द्युतिकरं त्विदं दर्शं दर्शं रविशशिसमं नेत्रयुगलम् । विचिन्त्य स्वां वृत्तिं भ्रमविषमजालेऽस्ति पतितं इदं मन्ये नो चेत् कथमिति भवेदर्धविकचम् ॥ 10 ॥ स्वयं मातः किं वा त्वमसि जलजानामपि खनि- -र्यतस्ते सर्वाङ्गं कमलमयमेवास्ति किमु नो । तथा भीत्या तस्माच्छरणमुपयातः कमलराट् प्रयुञ्जानोऽश्रान्तं भवति तदिहैवासनविधौ ॥ 11 ॥ दिवौकोभिर्वन्द्ये विकसित सरोजाक्षि सुखदे कृपादृष्टेर्वृष्टिः सुनिपतति यस्योपरि तव । तदीयां वाञ्छां हि द्रुतमनु विदधासि सफलां अतोमन्तोस्तन्तून् मम सपदि छित्वाऽम्ब सुखय ॥ 12 ॥ करेऽक्षाणां माला प्रविलसति या तेऽतिविमले किमर्थं सा कान् वा गणयसि जनान् भक्ति निरतान् । जपन्ती कं मन्त्रं प्रशमयसि दुःखं जनिजुषा मये का वा वाञ्छा भवति तव त्वत्र सुवरदे ॥ 13 ॥ न मन्ये धन्येऽहं त्ववितथमिदं लोकगदितं ममात्रोक्तिर्मत्वा कमलपति फुल्लं तव करम् । विजृम्भा सम्युक्त द्युतिमिदमभि कोकनदमि- -त्यरं जानानेयं मधुकरतति संविलसति ॥ 14 ॥ महामोहाम्भोधौ मम निपतिता जीवनतरि- -र्निरालम्बा दोला चलति दुरवस्थामधिगता । जलावर्त व्यालो ग्रसितुमभितो वाञ्छति च तां करालम्बं दत्वा भगवति द्रुतं तारय शिवे ॥ 15 ॥ दधानासित्वं यत् स्ववपुषि पयोधार युगल- -मिति श्रुत्वा लोकैर्मम मनसि चिन्ता समभवत् । कथं स्यात् सा तस्मादलक लतिका मस्तक भुवि शिरोद्यौ हृद्येयं जलदपटली खेलति किल ॥ 16 ॥ तथा तत्रैवोपस्थितमपि निशीथिन्यधिपतेः प्रपश्यामि श्यामे सह सहचरैस्तारक गणैः । अहोरात्र क्रीडा परवशमितास्तेऽपि चकिता- -श्चिरं चिक्रीडन्ते तदपि महदाश्चर्यचरितम् ॥ 17 ॥ यदाहुस्तं मुक्ता पटल जटितं रत्नमुकुटं न धत्ते तेषां सा वचनरचना साधुपदवीम् । निशैषा केशास्तु नहि विगत वेशा ध्रुवमिति प्रसन्नाऽध्यासन्ना विधुपरिषदेषा विलसति ॥ 18 ॥ त्रिबीजे हे देवि त्रिप्रणवसहिते त्र्यक्षरयुते त्रिमात्रा राजन्ते भुवनविभवे ह्योमितिपदे । त्रिकालं संसेव्ये त्रिगुणवति च त्रिस्वरमयि त्रिलोकेशैः पूज्ये त्रिभुवनभयात्त्राहि सततम् ॥ 19 ॥ न चन्द्रो नैवेमे नभसि वितता तारकगणाः त्विषां राशी रम्या तव चरणयोरम्बुनिचये । पतित्वा कल्लोलैः सह परिचयाद्विस्तृतिमिता प्रभा सैवाऽनन्ता गगनमुकुरे दीव्यति सदा ॥ 20 ॥ त्वमेव ब्रह्माणी त्वमसि कमला त्वं नगसुता त्रिसन्ध्यं सेवन्ते चरणयुगलं ये तव जनाः । जगज्जाले तेषां निपतित जनानामिह शुभे समुद्धारार्थं किं मतिमति मतिस्ते न भवति ॥ 21 ॥ अनेकैः पापौघैर्लुलित वपुषं शोक सहितं लुठन्तं दीनं मां विमल पदयो रेणुषु तव । गलद्बाष्पं शश्वद् जननि सहसाश्वासनवचो ब्रुवाणोत्तिष्ठ त्वं अमृतकणिकां पास्यसि कदा ॥ 22 ॥ न वा मादृक् पापी न हि तव समा पापहरणी न दुर्बुद्धिर्मादृक् न च तव समा धी वितरिणी । न मादृग् गर्विष्ठो न हि तव समा गर्वहरणी हृदि स्मृत्वा ह्येवं मयि कुरु यथेच्छा तव यथा ॥ 23 ॥ दरीधर्ति स्वान्तेऽक्षर वर चतुर्विंशतिमितं त्वदन्तर्मन्त्रं यत्त्वयि निहित चेतो हि मनुजः । समन्ताद्भास्वन्तं भवति भुवि सञ्जीवनवनं भवाम्भोधेः पारं व्रजति स नितरां सुखयुतः ॥ 24 ॥ भगवति लहरीयं रुद्रदेव प्रणीता तव चरणसरोजे स्थाप्यते भक्तिभावैः । कुमतितिमिरपङ्कस्याङ्कमग्नं सशङ्कं अयि खलु कुरु दत्वा वीतशङ्कं स्वमङ्कम् ॥ 25 ॥ इति श्री रुद्रदेव विरचित श्री गायत्री लहरी ॥