श्री देव्युवाच । साधुसाधु महादेव कथयस्व महेश्वर । येन सम्पद्विधानेन साधकानां जयप्रदम् ॥ 1 ॥ विना जपं विना होमं विना मन्त्रं विना नुतिम् । यस्य स्मरणमात्रेण साधको धरणीपतिः ॥ 2 ॥ श्री भैरव उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि मातङ्गीकवचं परम् । गोपनीयं प्रयत्नेन मौनेन जपमाचरेत् ॥ 3 ॥ मातङ्गीकवचं दिव्यं सर्वरक्षाकरं नृणाम् । कवित्वं च महत्वं च गजावाजिसुतादयः ॥ 4 ॥ शुभदं सुखदं नित्यमणिमादिप्रदायकम् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां तेषामाद्या महेश्वरी ॥ 5 ॥ श्लोकार्धं श्लोकमेकं वा यस्तु सम्यक्पठेन्नरः । तस्य हस्ते सदैवास्ते राज्यलक्ष्मीर्न संशयः ॥ 6 ॥ साधकः श्यामलां ध्यायन् कमलासनसंस्थितः । योनिमुद्रां करे बध्वा शक्तिध्यानपरायणः ॥ 7 ॥ कवचं तु पठेद्यस्तु तस्य स्युः सर्वसम्पदः । पुत्रपौत्रादिसम्पत्तिरन्ते मुक्तिश्च शाश्वती ॥ 8 ॥ ब्रह्मरन्ध्रं सदा पायाच्छ्यामला मन्त्रनायिका । ललाटं रक्षतां नित्यं कदम्बेशी सदा मम ॥ 9 ॥ भ्रुवौ पायच्च सुमुखी अव्यान्नेत्रे च वैणिकी । वीणावती नासिकां च मुखं रक्षतु मन्त्रिणी ॥ 10 ॥ सङ्गीतयोगिनी दन्तान् अव्यादोष्ठौ शुकप्रिया । चुबुकं पातु मे श्यामा जिह्वां पायान्महेश्वरी ॥ 11 ॥ कर्णौ देवी स्तनौ काली पातु कात्यायनी मुखम् । नीपप्रिया सदा रक्षेदुदरं मम सर्वदा ॥ 12 ॥ प्रियङ्करी प्रियव्यापी नाभिं रक्षतु मुद्रिणी । स्कन्धौ रक्षतु शर्वाणी भुजौ मे पातु मोहिनी ॥ 13 ॥ कटिं पातु प्रधानेशी पातु पादौ च पुष्पिणी । आपादमस्तकं श्यामा पूर्वे रक्षतु पुष्टिदा ॥ 14 ॥ उत्तरे त्रिपुरा रक्षेद्विद्या रक्षतु पश्चिमे । विजया दक्षिणे पातु मेधा रक्षतु चानले ॥ 15 ॥ प्राज्ञा रक्षतु नैरृत्यां वायव्यां शुभलक्षणा । ईशान्यां रक्षताद्देवी मातङ्गी शुभकारिणी ॥ 16 ॥ ऊर्ध्वं पातु सदा देवी देवानां हितकारिणी । पातले पातु मां नित्या वासुकी विश्वरूपिणी ॥ 17 ॥ अकारादिक्षकारान्तमातृकारूपधारिणी । आपादमस्तकं पायादष्टमातृस्वरूपिणी ॥ 18 ॥ अवर्गसम्भवा ब्राह्मी मुखं रक्षतु सर्वदा । कवर्गस्था तु माहेशी पातु दक्षभुजं तथा ॥ 19 ॥ चवर्गस्था तु कौमारी पायान्मे वामकं भुजम् । दक्षपादं समाश्रित्य टवर्गं पातु वैष्णवी ॥ 20 ॥ तवर्गजन्मा वाराही पायान्मे वामपादकम् । तथा पवर्गजेन्द्राणी पार्श्वादीन् पातु सर्वदा ॥ 21 ॥ यवर्गस्था तु चामुण्डा हृद्दोर्मूले च मे तथा । हृदादिपाणिपादान्तजठराननसञ्ज्ञिकम् ॥ 22 ॥ चण्डिका च शवर्गस्था रक्षतां मम सर्वदा । विशुद्धं कण्ठमूलं तु रक्षतात्षोडशस्वराः ॥ 23 ॥ ककारादि ठकारान्त द्वादशार्णं हृदम्बुजम् । मणिपूरं डाधिफान्त दशवर्णस्वरूपिणी ॥ 24 ॥ स्वाधिष्ठानं तु षट्पत्रं बादिलान्तस्वरूपिणी । वादिसान्तस्वरूपाऽव्यान्मूलाधारं चतुर्दलम् ॥ 25 ॥ हङ्क्षार्णमाज्ञा द्विदलं भ्रुवोर्मध्यं सदावतु । अकारादिक्षकारान्तमातृकाबीजरूपिणि ॥ 26 ॥ मातङ्गी मां सदा रक्षेदापादतलमस्तकम् । इमं मन्त्रं समुद्धार्य धारयेद्वामके भुजे ॥ 27 ॥ कण्ठे वा धारयेद्यस्तु स वै देवो महेश्वरः । तं दृष्ट्वा देवताः सर्वाः प्रणमन्ति सुदूरतः ॥ 28 ॥ तस्य तेजः प्रभावेन सम्यग्गन्तुं न शक्यते । इन्द्रादीनां लभेत्सत्यं भूपतिर्वशगो भवेत् ॥ 29 ॥ वाक्सिद्धिर्जायते तस्य अणिमाद्यष्टसिद्धयः । अज्ञात्वा कवचं देव्याः श्यामलां यो जपेन्नरः ॥ 30 ॥ तस्यावश्यं तु सा देवी योगिनी भक्षयेत्तनुम् । इह लोके सदा दुःखं अतो दुःखी भविष्यति ॥ 31 ॥ जन्मकोटि सदा मूको मन्त्रसिद्धिर्न विद्यते । गुरुपादौ नमस्कृत्य यथामन्त्रं भवेत्सुधीः ॥ 32 ॥ तथा तु कवचं देव्याः सफलं गुरुसेवया । इह लोके नृपो भूत्वा पठेन्मुक्तो भविष्यति ॥ 33 ॥ बोधयेत्परशिष्याय दुर्जनाय सुरेश्वरि । निन्दकाय कुशीलाय शक्तिहिंसापराय च ॥ 34 ॥ यो ददाति न सिध्येत मातङ्गीकवचं शुभम् । न देयं सर्वदा भद्रे प्राणैः कण्ठगतैरपि ॥ 35 ॥ गोप्याद्गोप्यतरं गोप्यं गुह्याद्गुह्यतमं महत् । दद्याद्गुरुः सुशिष्याय गुरुभक्तिपराय च । शिवे नष्टे गुरुस्त्राता गुरौ नष्टे न कश्चन ॥ 36 ॥ इति श्री शक्तितन्त्रमहार्णवे श्री श्यामला कवचम् ।