लोमहर्षण उवाच । देवदेवो जगद्योनिरयोनिर्जगदादिजः । अनादिरादिर्विश्वस्य वरेण्यो वरदो हरिः ॥ 1 ॥ परावराणां परमः परापरसतां गतिः । प्रभुः प्रमाणं मानानां सप्तलोकगुरोर्गुरुः । स्थितिं कर्तुं जगन्नाथं सोऽचिन्त्यो गर्भतां गतः ॥ 2 ॥ प्रभुः प्रभूणां परमः पराणा- -मनादिमध्यो भगवाननन्तः । त्रैलोक्यमंशेन सनाथमेकः कर्तुं महात्माऽदितिजोऽवतीर्णः ॥ 3 ॥ न यस्य रुद्रा न च पद्मयोनि- -र्नेन्द्रो न सूर्येन्दुमरीचिमिश्राः । जानन्ति दैत्याधिप यत्स्वरूपं स वासुदेवः कलयावतीर्णः ॥ 4 ॥ यमक्षरं वेदविदो वदन्ति विशन्ति यं ज्ञानविधूतपापाः । यस्मिन् प्रविष्टा न पुनर्भवन्ति तं वासुदेवं प्रणमामि देवम् ॥ 5 ॥ भूतान्यशेषाणि यतो भवन्ति यथोर्मयस्तोयनिधेरजस्रम् । लयं च यस्मिन् प्रलये प्रयान्ति तं वासुदेवं प्रणतोऽस्म्यचिन्त्यम् ॥ 6 ॥ न यस्य रूपं न बलं प्रभावो न च प्रतापः परमस्य पुंसः । विज्ञायते सर्वपितामहाद्यै- -स्तं वासुदेवं प्रणमामि नित्यम् ॥ 7 ॥ रूपस्य चक्षुर्ग्रहणे त्वगेषा स्पर्शग्रहित्री रसना रसस्य । घ्राणं च गन्धग्रहणे नियुक्तं न घ्राणचक्षुः श्रवणादि तस्य ॥ 8 ॥ स्वयम्प्रकाशः परमार्थतो यः सर्वेश्वरो वेदितव्यः स युक्त्या । शक्यं तमीड्यमनघं च देवं ग्राह्यं नतोऽहं हरिमीशितारम् ॥ 9 ॥ येनैकदंष्ट्रेण समुद्धृतेयं धरा चला धारयतीह सर्वम् । शेते ग्रसित्वा सकलं जगद्य- -स्तमीड्यमीशं प्रणतोऽस्मि विष्णुम् ॥ 10 ॥ अंशावतीर्णेन च येन गर्भे हृतानि तेजांसि महासुराणाम् । नमामि तं देवमनन्तमीश- -मशेषसंसारतरोः कुठारम् ॥ 11 ॥ देवो जगद्योनिरयं महात्मा स षोडशांशेन महाऽसुरेन्द्राः । सुरेन्द्रमातुर्जठरं प्रविष्टो हृतानि वस्तेन बलं वपूंषि ॥ 12 ॥ इति श्रीवामनपुराणे नवविंशतितमोऽध्याये श्री वामन स्तोत्रम् ।