नृसिंह मृत्युञ्जय स्तोत्रम्

मार्कण्डेय उवाच ।

नारायणं सहस्राक्षं पद्मनाभं पुरातनम् ।

प्रणतोऽस्मि हृषीकेशं किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 1 ॥

गोविन्दं पुण्डरीकाक्षमनन्तमजमव्ययम् ।

केशवं च प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 2 ॥

वासुदेवं जगद्योनिं भानुवर्णमतीन्द्रियम् ।

दामोदरं प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 3 ॥

शङ्खचक्रधरं देवं छन्नरूपिणमव्ययम् ।

अधोक्षजं प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 4 ॥

वाराहं वामनं विष्णुं नरसिंहं जनार्दनम् ।

माधवं च प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 5 ॥

पुरुषं पुष्करं पुण्यं क्षेमबीजं जगत्पतिम् ।

लोकनाथं प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 6 ॥

भूतात्मानं महात्मानं जगद्योनिमयोनिजम् ।

विश्वरूपं प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 7 ॥

सहस्रशिरसं देवं व्यक्ताव्यक्तं सनातनम् ।

महायोगं प्रपन्नोऽस्मि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ 8 ॥

इत्युदीरितमाकर्ण्य स्तोत्रं तस्य महात्मनः ।

अपयातस्ततो मृत्युर्विष्णुदूतैश्च पीडितः ॥ 9 ॥

इति तेन जितो मृत्युर्मार्कण्डेयेन धीमता ।

प्रसन्ने पुण्डरीकाक्षे नृसिंहे नास्ति दुर्लभम् ॥ 10 ॥

मृत्युञ्जयमिदं पुण्यं मृत्युप्रशमनं शुभम् ।

मार्कण्डेयहितार्थाय स्वयं विष्णुरुवाच ह ॥ 11 ॥

य इदं पठते भक्त्या त्रिकालं नियतः शुचिः ।

नाकाले तस्य मृत्युः स्यान्नरस्याच्युतचेतसः ॥ 12 ॥

हृत्पद्ममध्ये पुरुषं पुराणं

नारायणं शाश्वतमादिदेवम् ।

सञ्चिन्त्य सूर्यादपि राजमानं

मृत्युं स योगी जितवांस्तदैव ॥ 13 ॥

इति श्री मृत्युञ्जय स्तोत्रम् ।

Recite with devotion and pure heart

Regular practice brings spiritual benefits