कर्पूरं मध्यमान्त्य स्वरपररहितं सेन्दुवामाक्षियुक्तं बीजं ते मातरेतत्त्रिपुरहरवधु त्रिःकृतं ये जपन्ति । तेषां गद्यानि पद्यानि च मुखकुहरादुल्लसन्त्येव वाचः स्वच्छन्दं ध्वान्तधाराधररुचिरुचिरे सर्वसिद्धिं गतानाम् ॥ 1 ॥ ईशानः सेन्दुवामश्रवणपरिगतो बीजमन्यन्महेशि द्वन्द्वं ते मन्दचेता यदि जपति जनो वारमेकं कदाचित् । जित्वा वाचामधीशं धनदमपि चिरं मोहयन्नम्बुजाक्षि वृन्दं चन्द्रार्धचूडे प्रभवति स महाघोरबाणावतंसे ॥ 2 ॥ ईशो वैश्वानरस्थः शशधरविलसद्वामनेत्रेण युक्तो बीजं ते द्वन्द्वमन्यद्विगलितचिकुरे कालिके ये जपन्ति । द्वेष्टारं घ्नन्ति ते च त्रिभुवनमपि ते वश्यभावं नयन्ति सृक्कद्वन्द्वास्रधाराद्वयधरवदने दक्षिणे कालिकेति ॥ 3 ॥ ऊर्ध्वे वामे कृपाणं करकमलतले छिन्नमुण्डं तथोऽधः सव्येऽभीतिं वरं च त्रिजगदघहरे दक्षिणे कालिके च । जप्त्वैतन्नाम ये वा तव विमलतनुं भावयन्त्येतदम्ब तेषामष्टौ करस्थाः प्रकटितरदने सिद्धयस्त्र्यम्बकस्य ॥ 4 ॥ वर्गाद्यं वह्निसंस्थं विधुरतिवलितं तत्त्रयं कूर्चयुग्मं लज्जाद्वन्द्वं च पश्चात् स्मितमुखितदधष्ठद्वयम्योजयित्वा । मातर्ये त्वां जपन्ति स्मरहरमहिले भावयन्तः स्वरूपं ते लक्ष्मीलास्यलीलाकमलदलदृशः कामरूपा भवन्ति ॥ 5 ॥ प्रत्येकं वा द्वयं वा त्रयमपि च परं बीजमत्यन्तगुह्यं त्वन्नाम्ना योजयित्वा सकलमपि सदा भावयन्तो जपन्ति । तेषां नेत्रारविन्दे विहरति कमला वक्त्रशुभ्रांशुबिम्बे वाग्देवी देवि मुण्डस्रगतिशयलसत्कण्ठ पीनस्तनाढ्ये ॥ 6 ॥ गतासूनां बाहुप्रकरकृतकाञ्चीपरिलस- -न्नितम्बां दिग्वस्त्रां त्रिभुवनविधात्रीं त्रिनयनाम् । श्मशानस्थे तल्पे शवहृदि महाकालसुरत- -प्रसक्तां त्वां ध्यायन् जननि जडचेता अपि कविः ॥ 7 ॥ शिवाभिर्घोराभिः शवनिवहमुण्डाऽस्थि निकरैः परं सङ्कीर्णायां प्रकटितचितायां हरवधूम् । प्रविष्टां सन्तुष्टामुपरिसुरतेनाति युवती सदा त्वां ध्यायन्ति क्वचिदपि न तेषां परिभवः ॥ 8 ॥ वदामस्ते किं वा जननि वयमुच्चैर्जडधियो न धाता नापीशो हरिरपि न ते वेत्ति परमम् । तथापि त्वद्भक्तिर्मुखरयति चास्माकमसिते तदेतत् क्षन्तव्यं न खलु पशुरोषः समुचितः ॥ 9 ॥ समन्तादापीनस्तनजघनदृग्यौवनवती रतासक्तो नक्तं यदि जपति भक्तस्तव मनुम् । विवासास्त्वां ध्यायन् गलितचिकुरस्तस्य वशगाः समस्ताः सिद्धौघा भुवि चिरतरं जीवति कविः ॥ 10 ॥ समाः स्वस्थीभूतां जपति विपरीतां यदि सदा विचिन्त्य त्वां ध्यायन्नतिशयमहाकालसुरताम् । तदा तस्य क्षोणीतलविहरमाणस्य विदुषः कराम्भोजे वश्या हरवधु महासिद्धि निवहाः ॥ 11 ॥ प्रसूते संसारं जननि जगतीं पालयति च समस्तं क्षित्यादि प्रलयसमये संहरति च । अतस्त्वां धाताऽपि त्रिभुवनपतिः श्रीपतिरपि महेशोऽपि प्रायः सकलमपि किं स्तौमि भवतीम् ॥ 12 ॥ अनेके सेवन्ते भवदधिकगीर्वाणनिवहान् विमूढास्ते मातः किमपि न हि जानन्ति परमम् । समाराध्यामाद्यां हरिहरविरिञ्च्यादिविबुधैः प्रपन्नोऽस्मि स्वैरं रतिरसमहानन्दनिरताम् ॥ 13 ॥ धरित्री कीलालं शुचिरपि समीरोऽपि गगनं त्वमेका कल्याणी गिरिशरमणी कालि सकलम् । स्तुतिः का ते मातस्तव करुणया मामगतिकं प्रसन्ना त्वं भूया भवमननुभूयान्मम जनुः ॥ 14 ॥ श्मशानस्थः सुस्थो गलितचिकुरो दिक्पटधरः सहस्रं त्वर्काणां निजगलितवीर्येण कुसुमम् । जपंस्त्वत् प्रत्येकं मनुमपि तव ध्याननिरतो महाकालि स्वैरं स भवति धरित्री परिवृढः ॥ 15 ॥ गृहे सम्मार्जन्या परिगलित वीर्यं हि चिकुरं समूलं मध्याह्ने वितरति चितायां कुजदिने । समुच्चार्य प्रेम्णा मनुमपि सकृत् कालि सततं गजारूढो याति क्षितिपरिवृढः सत्कविवरः ॥ 16 ॥ सुपुष्पैराकीर्णं कुसुमधनुषोमन्दिरमहो पुरो ध्यायन् ध्यायन् यदि जपति भक्तस्तव मनुम् । सगन्धर्वश्रेणीपतिरपि कवित्वामृतनदी नदीनः पर्यन्ते परमपदलीनः प्रभवति ॥ 17 ॥ त्रिपञ्चारे पीठे शवशिवहृदि स्मेरवदनां महाकालेनोच्चैर्मदनरसलावण्यनिरताम् । समासक्तो नक्तं स्वयमपि रतानन्दनिरतो जनो यो ध्यायेत्त्वां जननि किल सस्यात् स्मरहरः ॥ 18 ॥ सलोमास्थि स्वैरं पललमपि मार्जारमसिते परं चौष्ट्रं मैषं नरमहिषयोश्छागमपि वा । बलिं ते पूजायामपि वितरतां मर्त्यवसतां सतां सिद्धिः सर्वा प्रतिपदमपूर्वा प्रभवति ॥ 19 ॥ वशी लक्षं मन्त्रं प्रजपति हविष्याशनरतो दिवा मातर्युष्मच्चरणयुगल ध्यान निपुणः । परं नक्तं नग्नो निधुवन विनोदेन च मनुं जपेल्लक्षं सम्यक् स्मरहरसमानः क्षितितले ॥ 20 ॥ इदं स्तोत्रं मातस्तव मनुसमुद्धारण जनुः स्वरूपाख्यं पादाम्बुजयुगलपूजाविधियुतम् । निशार्धे वा पूजासमयमधि वा यस्तु पठति प्रलापस्तस्यापि प्रसरति कवित्वामृतरसः ॥ 21 ॥ कुरङ्गाक्षीबृन्दं तमनुसरति प्रेमतरलं वशस्तस्य क्षोणीपतिरपि कुबेरप्रतिनिधिः । रिपुः कारागारं कलयति च तं केलिकलया चिरं जीवन्मुक्तः स भवति च भक्तः प्रतिजनुः ॥ 22 ॥ इति श्री महाकालविरचितं श्री काली कर्पूर स्तोत्रम् ।