घोरे संसारवह्नौ प्रलयमुपगते या हि कृत्वा श्मशाने नृत्यत्यन्यूनशक्तिर्जगदिदमखिलं मुण्डमालाभिरामा । भिद्यद्ब्रह्माण्डभाण्डं पटुतरनिनदैरट्‍टहासैरुदारैः सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 1 ॥ मग्ने लोकेऽम्बुराशौ नलिनभवनुता विष्णुना कारयित्वा चक्रोत्कृत्तोरुकण्ठं मधुमपि भयदं कैटभं चातिभीमम् । पद्मोत्पत्तेः प्रभूतं भयमुत रिपुतोयाहरत्सानुकम्पा सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 2 ॥ विश्वत्राणं विधातुं महिषमथ राणे याऽसुरं भीमरूपं शूलेनाहत्य वक्षस्यमरपतिनुता पातयन्ती च भूमौ । तस्यासृग्वाहिनीभिर्जलनिधिमखिलं शोणिताभं च चक्रे सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 3 ॥ या देवी चण्डमुण्डौ त्रिभुवननलिनीवारणौ देवशत्रू दृष्ट्वा युद्धोत्सवे तौ द्रुततरमभियातासिना कृत्तकण्ठौ । कृत्वा तद्रक्तपानोद्भवमदमुदिता साट्‍टहासातिभीमा सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 4 ॥ सद्यस्तं रक्तबीजं समरभुवि नता घोररूपानसङ्ख्यान् राक्तोद्भूतैरसङ्ख्यैर्गजतुरगरथैः सार्थमन्यांश्च दैत्यान् । वक्त्रे निक्षिप्य दृष्ट्वा गुरुतरदशनैरापपौ शोणितौघं सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 5 ॥ स्थानाद्भ्रष्टैश्च देवैस्तुहिनगिरितटे सङ्गतैः संस्तुता या सङ्ख्याहीनैः समेतं त्रिदशरिपुगणैः स्यन्दनेभाश्वयुक्तैः । युद्धे शुम्भं निशुम्भं त्रिभुवनविपदं नाशयन्ती च जघ्ने सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 6 ॥ शम्भोर्नेत्रानले या जननमपि जगत्त्राणहेतोरयासीत् भूयस्तीक्ष्णातिधाराविदलितदनुजा दारुकं चापि हत्वा । तस्यासृक्पानतुष्टा मुहुरपि कृतवत्यट्‍टहासं कठोरं सास्माकं वैरिवर्गं शमयतु तरसा भद्रदा भद्रकाली ॥ 7 ॥ या देवी कालरात्री तुहिनगिरसुता लोकमाता धरित्री वाणी निद्रा च माया मनसिजदयिता घोररूपातिसौम्या । चामुण्डा खड्गहस्ता रिपुहननपरा शोणितास्वादकामा सा हन्याद्विश्ववन्द्या मम रिपुनिवहा भद्रदा भद्रकाली ॥ 8 ॥ भद्रकाल्यष्टकं जप्यं शत्रुसङ्क्षयकाङ्क्षिणा । स्वर्गापवर्गदं पुण्यं दुष्टग्रहनिवारणम् ॥ 9 ॥ इति श्री भद्रकाल्यष्टकम् ।