श्रीपार्वत्युवाच । धूमावत्यर्चनं शम्भो श्रुतं विस्तरतो मया । कवचं श्रोतुमिच्छामि तस्या देव वदस्व मे ॥ 1 ॥ श्रीभैरव उवाच । शृणु देवि परं गुह्यं न प्रकाश्यं कलौ युगे । कवचं श्रीधूमावत्याः शत्रुनिग्रहकारकम् ॥ 2 ॥ ब्रह्माद्या देवि सततं यद्वशादरिघातिनः । योगिनो भवच्छत्रुघ्ना यस्या ध्यानप्रभावतः ॥ 3 ॥ ओं अस्य श्रीधूमावतीकवचस्य पिप्पलाद ऋषिः अनुष्टुप् छन्दः श्रीधूमावती देवता धूं बीजं स्वाहा शक्तिः धूमावती कीलकं शत्रुहनने पाठे विनियोगः । कवचम् । ओं धूं बीजं मे शिरः पातु धूं ललाटं सदाऽवतु । धूमा नेत्रयुगं पातु वती कर्णौ सदाऽवतु ॥ 4 ॥ दीर्घा तूदरमध्ये तु नाभिं मे मलिनाम्बरा । शूर्पहस्ता पातु गुह्यं रूक्षा रक्षतु जानुनी ॥ 5 ॥ मुखं मे पातु भीमाख्या स्वाहा रक्षतु नासिकाम् । सर्वविद्याऽवतु कण्ठं विवर्णा बाहुयुग्मकम् ॥ 6 ॥ चञ्चला हृदयं पातु धृष्टा पार्श्वे सदाऽवतु । धूमहस्ता सदा पातु पादौ पातु भयावहा ॥ 7 ॥ प्रवृद्धरोमा तु भृशं कुटिला कुटिलेक्षणा । क्षृत्पिपासार्दिता देवी भयदा कलहप्रिया ॥ 8 ॥ सर्वाङ्गं पातु मे देवी सर्वशत्रुविनाशिनी । इति ते कथितं पुण्यं कवचं भुवि दुर्लभम् ॥ 9 ॥ न प्रकाश्यं न प्रकाश्यं न प्रकाश्यं कलौ युगे । पठनीयं महादेवि त्रिसन्ध्यं ध्यानतत्परैः । दुष्टाभिचारो देवेशि तद्गात्रं नैव संस्पृशेत् ॥ 10 ॥ इति भैरवीभैरवसंवादे धूमावती कवचं सम्पूर्णम् ।