ഋഷിരുവാച ।
യമാഹുർവാസുദേവാംശം ഹൈഹയാനാം കുലാന്തകം ।
ത്രിഃസപ്തകൃത്വോ യ ഇമാം ചക്രേ നിഃക്ഷത്രിയാം മഹീം ॥ 1 ॥
ദുഷ്ടം ക്ഷത്രം ഭുവോ ഭാരമബ്രഹ്മണ്യമനീനശത് ।
തസ്യ നാമാനി പുണ്യാനി വച്മി തേ പുരുഷർഷഭ ॥ 2 ॥
ഭൂഭാരഹരണാർഥായ മായാമാനുഷവിഗ്രഹഃ ।
ജനാർദനാംശസംഭൂതഃ സ്ഥിത്യുത്പത്ത്യപ്യയേശ്വരഃ ॥ 3 ॥
ഭാർഗവോ ജാമദഗ്ന്യശ്ച പിത്രാജ്ഞാപരിപാലകഃ ।
മാതൃപ്രാണപ്രദോ ധീമാൻ ക്ഷത്രിയാന്തകരഃ പ്രഭുഃ ॥ 4 ॥
രാമഃ പരശുഹസ്തശ്ച കാർതവീര്യമദാപഹഃ ।
രേണുകാദുഃഖശോകഘ്നോ വിശോകഃ ശോകനാശനഃ ॥ 5 ॥
നവീനനീരദശ്യാമോ രക്തോത്പലവിലോചനഃ ।
ഘോരോ ദണ്ഡധരോ ധീരോ ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രാഹ്മണപ്രിയഃ ॥ 6 ॥
തപോധനോ മഹേന്ദ്രാദൗ ന്യസ്തദണ്ഡഃ പ്രശാന്തധീഃ ।
ഉപഗീയമാനചരിതഃ സിദ്ധഗന്ധർവചാരണൈഃ ॥ 7 ॥
ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധിദുഃഖശോകഭയാതിഗഃ ।
ഇത്യഷ്ടാവിംശതിർനാമ്നാമുക്താ സ്തോത്രാത്മികാ ശുഭാ ॥ 8 ॥
അനയാ പ്രീയതാം ദേവോ ജാമദഗ്ന്യോ മഹേശ്വരഃ ।
നേദം സ്തോത്രമശാന്തായ നാദാന്തായാതപസ്വിനേ ॥ 9 ॥
നാവേദവിദുഷേ വാച്യമശിഷ്യായ ഖലായ ച ।
നാസൂയകായാനൃജവേ ന ചാനിർദിഷ്ടകാരിണേ ॥ 10 ॥
ഇദം പ്രിയായ പുത്രായ ശിഷ്യായാനുഗതായ ച ।
രഹസ്യധർമോ വക്തവ്യോ നാന്യസ്മൈ തു കദാചന ॥ 11 ॥
ഇതി ശ്രീ പരശുരാമ അഷ്ടാവിംശതിനാമ സ്തോത്രം ।