ഋഷിരുവാച । യമാഹുർവാസുദേവാംശം ഹൈഹയാനാം കുലാന്തകം । ത്രിഃസപ്തകൃത്വോ യ ഇമാം ചക്രേ നിഃക്ഷത്രിയാം മഹീം ॥ 1 ॥ ദുഷ്ടം ക്ഷത്രം ഭുവോ ഭാരമബ്രഹ്മണ്യമനീനശത് । തസ്യ നാമാനി പുണ്യാനി വച്മി തേ പുരുഷർഷഭ ॥ 2 ॥ ഭൂഭാരഹരണാർഥായ മായാമാനുഷവിഗ്രഹഃ । ജനാർദനാംശസംഭൂതഃ സ്ഥിത്യുത്പത്ത്യപ്യയേശ്വരഃ ॥ 3 ॥ ഭാർഗവോ ജാമദഗ്ന്യശ്ച പിത്രാജ്ഞാപരിപാലകഃ । മാതൃപ്രാണപ്രദോ ധീമാൻ ക്ഷത്രിയാന്തകരഃ പ്രഭുഃ ॥ 4 ॥ രാമഃ പരശുഹസ്തശ്ച കാർതവീര്യമദാപഹഃ । രേണുകാദുഃഖശോകഘ്നോ വിശോകഃ ശോകനാശനഃ ॥ 5 ॥ നവീനനീരദശ്യാമോ രക്തോത്പലവിലോചനഃ । ഘോരോ ദണ്ഡധരോ ധീരോ ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രാഹ്മണപ്രിയഃ ॥ 6 ॥ തപോധനോ മഹേന്ദ്രാദൗ ന്യസ്തദണ്ഡഃ പ്രശാന്തധീഃ । ഉപഗീയമാനചരിതഃ സിദ്ധഗന്ധർവചാരണൈഃ ॥ 7 ॥ ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധിദുഃഖശോകഭയാതിഗഃ । ഇത്യഷ്ടാവിംശതിർനാമ്നാമുക്താ സ്തോത്രാത്മികാ ശുഭാ ॥ 8 ॥ അനയാ പ്രീയതാം ദേവോ ജാമദഗ്ന്യോ മഹേശ്വരഃ । നേദം സ്തോത്രമശാന്തായ നാദാന്തായാതപസ്വിനേ ॥ 9 ॥ നാവേദവിദുഷേ വാച്യമശിഷ്യായ ഖലായ ച । നാസൂയകായാനൃജവേ ന ചാനിർദിഷ്ടകാരിണേ ॥ 10 ॥ ഇദം പ്രിയായ പുത്രായ ശിഷ്യായാനുഗതായ ച । രഹസ്യധർമോ വക്തവ്യോ നാന്യസ്മൈ തു കദാചന ॥ 11 ॥ ഇതി ശ്രീ പരശുരാമ അഷ്ടാവിംശതിനാമ സ്തോത്രം ।