यं ध्यायसे स क्व तवास्ति देव इत्युक्त ऊचे पितरं सशस्त्रम् । प्रह्लाद आस्तेखिलगो हरिः स लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 1 ॥ तदा पदाताडयदादिदैत्यः स्तम्भं ततोऽह्नाय घुरूरुशब्दम् । चकार यो लोकभयङ्करं स लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 2 ॥ स्तम्भं विनिर्भिद्य विनिर्गतो यो भयङ्कराकार उदस्तमेघः । जटानिपातैः स च तुङ्गकर्णो लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 3 ॥ पञ्चाननास्यो मनुजाकृतिर्यो भयङ्करस्तीक्ष्णनखायुधोऽरिम् । धृत्वा निजोर्वोर्विददार सोऽसौ लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 4 ॥ वरप्रदोक्तेरविरोधतोऽरिं जघान भृत्योक्तमृतं हि कुर्वन् । स्रग्वत्तदन्त्रं निदधौ स्वकण्ठे लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 5 ॥ विचित्रदेहोऽपि विचित्रकर्मा विचित्रशक्तिः स च केसरीह । पापं च तापं विनिवार्य दुःखं लक्ष्मीनृसिंहोऽवतु मां समन्तात् ॥ 6 ॥ प्रह्लादः कृतकृत्योऽभूद्यत्कृपालेशतोऽमराः । निष्कण्टकं स्वधामापुः श्रीनृसिंहः स पातु माम् ॥ 7 ॥ दंष्ट्राकरालवदनो रिपूणां भयकृद्भयम् । इष्टदो हरति स्वस्य वासुदेवः स पातु माम् ॥ 8 ॥ इति श्रीमत्परमहंस परिव्राजकाचार्य श्रीवासुदेवानन्दसरस्वती विरचितं श्री लक्ष्मीनृसिंहाष्टकम् ।