अस्य श्रीकिरातशस्तुर्महामन्त्रस्य रेमन्त ऋषिः देवी गायत्री छन्दः श्री किरात शास्ता देवता, ह्रां बीजं, ह्रीं शक्तिः, ह्रूं कीलकं, श्री किरात शस्तु प्रसाद सिद्ध्यर्थे जपे विनियोगः । करन्यासः – ओं ह्रां अङ्गुष्ठाभ्यां नमः । ओं ह्रीं तर्जनीभ्यां नमः । ओं ह्रूं मध्यमाभ्यां नमः । ओं ह्रैं अनामिकाभ्यां नमः । ओं ह्रौं कनिष्ठिकाभ्यां नमः । ओं ह्रः करतल करपृष्ठाभ्यां नमः । अङ्गन्यासः – ओं ह्रां हृदयाय नमः । ओं ह्रीं शिरसे स्वाहा । ओं ह्रूं शिखायै वषट् । ओं ह्रैं कवचाय हुम् । ओं ह्रौं नेत्रत्रयाय वौषट् । ओं ह्रः अस्त्राय फट् । भूर्भुवस्सुवरोमिति दिग्बन्धः । ध्यानम् । कोदण्डं सशरं भुजेन भुजगेन्द्रभोगा भासावहन् वामेनच्छुरिकां विभक्षलने पक्षेण दक्षेण च । कान्त्या निर्जित नीरदः पुरभिदः क्रीडन्किराताकृते पुत्रोस्माकमनल्प निर्मलया च निर्मातु शर्मानिशम् ॥ स्तोत्रम् । प्रत्यर्थिव्रातवक्षःस्थलरुधिरसुरापानमत्ता पृषत्कं चापे सन्धाय तिष्ठन् हृदयसरसिजे मामके तापहं तम् । पिञ्छोत्तंसः शरण्यः पशुपतितनयो नीरदाभः प्रसन्नो देवः पायादपायाच्छबरवपुरसौ सावधानः सदा नः ॥ 1 ॥ आखेटाय वनेचरस्य गिरिजासक्तस्य शम्भोः सुतः त्रातुं यो भुवनं पुरा समजनि ख्यातः किराताकृतिः । कोदण्डक्षुरिकाधरो घनरवः पिञ्छावतंसोज्ज्वलः स त्वं मामव सर्वदा रिपुगणत्रस्तं दयावारिधे ॥ 2 ॥ यो मां पीडयति प्रसह्य सततं देहीत्यनन्याश्रयं भित्वा तस्य रिपोरुरः क्षुरिकया शाताग्रया दुर्मतेः । देव त्वत्करपङ्कजोल्लसितया श्रीमत्किराताकृतेः तत्प्राणान्वितरान्तकाय भगवन् कालारिपुत्राञ्जसा ॥ 3 ॥ विद्धो मर्मसु दुर्वचोभिरसतां सन्तप्तशल्योपमैः दृप्तानां द्विषतामशान्तमनसां खिन्नोऽस्मि यावद्भृशम् । तावत्त्वं क्षुरिकाशरासनधरश्चित्ते ममाविर्भवन् स्वामिन् देव किरातरूप शमय प्रत्यर्थिगर्वं क्षणात् ॥ 4 ॥ हर्तुं वित्तमधर्मतो मम रताश्चोराश्च ये दुर्जना- -स्तेषां मर्मसु ताडयाशु विशिखैस्त्वत्कार्मुकान्निःसृतैः ॥ शास्तारं द्विषतां किरातवपुषं सर्वार्थदं त्वामृते पश्याम्यत्र पुरारिपुत्र शरणं नान्यं प्रपन्नोऽस्म्यहम् ॥ 5 ॥ यक्षः प्रेतपिशाचभूतनिवहाः दुःखप्रदा भीषणाः बाधन्ते नरशोणितोत्सुकधियो ये मां रिपुप्रेरिताः । चापज्यानिनदैस्त्वमीश सकलान् संहृत्य दुष्टग्रहान् गौरीशात्मज दैवतेश्वर किराताकार संरक्ष माम् ॥ 6 ॥ दोग्धुं ये निरतास्त्वमद्य पदपद्मैकान्तभक्ताय मे मायाच्छन्नकलेबराश्रुविषदानाद्यैः सदा कर्मभिः । वश्यस्तम्भनमारणादिकुशलप्रारम्भदक्षानरीन् दुष्टान् संहर देवदेव शबराकार त्रिलोकेश्वर ॥ 7 ॥ तन्वा वा मनसा गिरापि सततं दोषं चिकीर्षत्यलं त्वत्पादप्रणतस्य निरपराधस्यापि ये मानवाः । सर्वान् संहर तान् गिरीशसुत मे तापत्रयौघानपि त्वामेकं शबराकृते भयहरं नाथं प्रपन्नोऽस्म्यहम् ॥ 8 ॥ क्लिष्टो राजभटैस्तदापि परिभूतोऽहं कुलैर्वैरिभि- -श्चान्यैर्घोरतरैर्विपज्जलनिधौ मग्नोऽस्मि दुःखातुरम् । हा हा किङ्करवै विभो शबरवेषं त्वामभीष्टार्थदं वन्देऽहं परदैवतं कुरु कृपानाथार्तबन्धो मयि ॥ 9 ॥ स्तोत्रं यः प्रजपेत् प्रशान्तकरणैर्नित्यं किराताष्टकं स क्षिप्रं वशगान् करोति नृपतीनाबद्धवैरानपि । संहृत्यात्मविरोधिनः खिलजनान् दुष्टग्रहानप्यसौ यात्यन्ते यमदूतभीतिरहितो दिव्यां गतिं शाश्वतीम् ॥ 10 ॥ इति श्री किराताष्टकम् ।