यत्सेवनेन पितृमातृसहोदराणां चित्तं न मोहमहिमा मलिनं करोति । इत्थं समीक्ष्य तव भक्तजनान्मुरारे मूकोऽस्मि तेऽङ्घ्रिकमलं तदतीव धन्यम् ॥ 1 ॥ ये ये विलग्नमनसः सुखमाप्तुकामाः ते ते भवन्ति जगदुद्भवमोहशून्याः । दृष्ट्वा विनष्टधनधान्यगृहान्मुरारे मूकोऽस्मि तेऽङ्घ्रिकमलं तदतीव धन्यम् ॥ 2 ॥ वस्त्राणि दिग्वलयमावसतिः श्मशाने पात्रं कपालमपि मुण्डविभूषणानि । रुद्रे प्रसादमचलं तव वीक्ष्य शौरे मूकोऽस्मि तेऽङ्घ्रिकमलं तदतीव धन्यम् ॥ 3 ॥ यत्कीर्तिगायनपरस्य विधातृसूनोः कौपीनमैणमजिनं विपुलां विभूतिम् । स्वस्यार्थ दिग्भ्रमणमीक्ष्य तु सार्वकालं मूकोऽस्मि तेऽङ्घ्रिकमलं तदतीव धन्यम् ॥ 4 ॥ यद्वीक्षणे धृतधियामशनं फलादि वासोऽपि निर्जिनवने गिरिकन्दरासु । वासांसि वल्कलमयानि विलोक्य चैवं मूकोऽस्मि तेऽङ्घ्रिकमलं तदतीव धन्यम् ॥ 5 ॥ स्तोत्रं पादाम्बुजस्यैतच्छ्रीशस्य विजितेन्द्रियः । पठित्वा तत्पदं याति श्लोकार्थज्ञस्तु यो नरः ॥ 6 ॥ इति मुरारि पञ्चरत्नम् ।