दुर्योधन उवाच । गोपीभ्यः कवचं दत्तं गर्गाचार्येण धीमता । सर्वरक्षाकरं दिव्यं देहि मह्यं महामुने ॥ 1 ॥ प्राड्विपाक उवाच । स्नात्वा जले क्षौमधरः कुशासनः पवित्रपाणिः कृतमन्त्रमार्जनः । स्मृत्वाथ नत्वा बलमच्युताग्रजं सन्धारयेद्धर्मसमाहितो भवेत् ॥ 2 ॥ गोलोकधामाधिपतिः परेश्वरः परेषु मां पातु पवित्रकीर्तनः । भूमण्डलं सर्षपवद्विलक्ष्यते यन्मूर्ध्नि मां पातु स भूमिमण्डले ॥ 3 ॥ सेनासु मां रक्षतु सीरपाणिः युद्धे सदा रक्षतु मां हली च । दुर्गेषु चाव्यान्मुसली सदा मां वनेषु सङ्कर्षण आदिदेवः ॥ 4 ॥ कलिन्दजावेगहरो जलेषु नीलाम्बरो रक्षतु मां सदाग्नौ । वायौ च रामोऽवतु खे बलश्च महार्णवेऽनन्तवपुः सदा माम् ॥ 5 ॥ श्रीवासुदेवोऽवतु पर्वतेषु सहस्रशीर्षा च महाविवादे । रोगेषु मां रक्षतु रौहिणेयो मां कामपालोऽवतु वा विपत्सु ॥ 6 ॥ कामात्सदा रक्षतु धेनुकारिः क्रोधात्सदा मां द्विविदप्रहारी । लोभात्सदा रक्षतु बल्वलारिः मोहात्सदा मां किल मागधारिः ॥ 7 ॥ प्रातः सदा रक्षतु वृष्णिधुर्यः प्राह्णे सदा मां मथुरापुरेन्द्रः । मध्यन्दिने गोपसखः प्रपातु स्वराट् पराह्णेऽवतु मां सदैव ॥ 8 ॥ सायं फणीन्द्रोऽवतु मां सदैव परात्परो रक्षतु मां प्रदोषे । पूर्णे निशीथे च दुरन्तवीर्यः प्रत्यूषकालेऽवतु मां सदैव ॥ 9 ॥ विदिक्षु मां रक्षतु रेवतीपतिः दिक्षु प्रलम्बारिरधो यदूद्वहः । ऊर्ध्वं सदा मां बलभद्र आरा- -त्तथा समन्ताद्बलदेव एव हि ॥ 10 ॥ अन्तः सदाव्यात्पुरुषोत्तमो बहि- -र्नागेन्द्रलीलोऽवतु मां महाबलः । सदान्तरात्मा च वसन् हरिः स्वयं प्रपातु पूर्णः परमेश्वरो महान् ॥ 11 ॥ देवासुराणां भयनाशनं च हुताशनं पापचयेन्धनानाम् । विनाशनं विघ्नघटस्य विद्धि सिद्धासनं वर्मवरं बलस्य ॥ 12 ॥ इति श्रीगर्गसंहितायां बलभद्रखण्डे बलरामकवचम् ।