व्रजे प्रसिद्धं नवनीतचौरं गोपाङ्गनानां च दुकूलचौरम् । अनेकजन्मार्जितपापचौरं चौराग्रगण्यं पुरुषं नमामि ॥ 1 ॥ श्रीराधिकाया हृदयस्य चौरं नवाम्बुदश्यामलकान्तिचौरम् । पदाश्रितानां च समस्तचौरं चौराग्रगण्यं पुरुषं नमामि ॥ 2 ॥ अकिञ्चनीकृत्य पदाश्रितं यः करोति भिक्षुं पथि गेहहीनम् । केनाप्यहो भीषणचौर ईदृग्- दृष्टःश्रुतो वा न जगत्त्रयेऽपि ॥ 3 ॥ यदीय नामापि हरत्यशेषं गिरिप्रसारान् अपि पापराशीन् । आश्चर्यरूपो ननु चौर ईदृग् दृष्टः श्रुतो वा न मया कदापि ॥ 4 ॥ धनं च मानं च तथेन्द्रियाणि प्राणांश्च हृत्वा मम सर्वमेव । पलायसे कुत्र धृतोऽद्य चौर त्वं भक्तिदाम्नासि मया निरुद्धः ॥ 5 ॥ छिनत्सि घोरं यमपाशबन्धं भिनत्सि भीमं भवपाशबन्धम् । छिनत्सि सर्वस्य समस्तबन्धं नैवात्मनो भक्तकृतं तु बन्धम् ॥ 6 ॥ मन्मानसे तामसराशिघोरे कारागृहे दुःखमये निबद्धः । लभस्व हे चौर! हरे! चिराय स्वचौर्यदोषोचितमेव दण्डम् ॥ 7 ॥ कारागृहे वस सदा हृदये मदीये मद्भक्तिपाशदृढबन्धननिश्चलः सन् । त्वां कृष्ण हे! प्रलयकोटिशतान्तरेऽपि सर्वस्वचौर! हृदयान् न हि मोचयामि ॥ 8 ॥ इति श्रीबिल्वमङ्गलठाकूरविरचितं चौराष्टकं सम्पूर्णम् । चौरग्रगण्य पुरुषाष्टकम् ।